| شو متوجه
به زمين بقيع |
عرش برين بين و مقام رفيع |
| هر طرفي
نور دهد زان زمين |
همچو نجوم از فلك هفتمين |
| اين همه
چون انجم و او آفتاب |
رفته ز خورشيد همه در نقاب |
| چونكه نهي
بر در دروازه گام |
ورد زبان ساز صلات و سلام |
| زنده دلان
بين كه ز خود مرده اند |
سر به گريبان عدم برده اند |
| گر بگشايند
ز عارض نقاب |
تيره نمايند مه و آفتاب |
| بر در
دروازه كه دين را در است |
مقبره عمّه پيغمبر است |
| گنبد عباس
كه خلد آشيانست |
قبه اي از نور، به عالم عيانست |
| چادر دُر
از دُرج نبوت درآن |
بحر سخا كان مروت در آن |
| از فلك جود
سخا و كرم |
كرده قران چار ستاره به هم |
| پرده
گشاييم ز جمال سخن |
صادق و باقر علي ست و حسن ـ ع ـ |
| خفته در
آغوش هم از يكدلي |
زاده معني و نبي و علي |
| چون به
ميان فاصله شان اندكيست |
مرقد اين چار تو گويي يكيست |
| مشهد عباس
عليه السلام |
دور از ايشانست بقدر دو گام |
| طي كني از
جمله سراي سپنج |
مشكل اگر يابي ازين پنج گنج |
| در عقب
منزل اين پنج تن |
كرد بنا فاطمه بيت الحزن |
| چونكه گذر
كرد ز عالم رسول |
كرده در آن خانه نشيمن بتول |
| دود دلش
چونكه كشيدي علم |
دوده از آن دود گرفتي قلم |
| خون دل از
ديده فشاندي برون |
مرثيه گفتي و نوشتي به خون |
| آن حُجَر
چند كه مانده سياه |
هست سياهيش از آن دود آه |
| سوز دلش
چون علم افروختي |
ز آتش آن لوح و قلم سوختي |
| هر يك از
آن سنگ به چشم بدي |
در ره معني حجر الاسودي |
| سرمه آن
سنگ دهد نور دل |
مردمك ديده ازو منفعل |
| بر سر آن
ره كه طريق هُداست |
حجره ازواج رسول خداست |
| ساحتِ آن
گنبدِ فردوس بود |
حور به گيسو كندش رفت ورود |
| باز بنه
گام دگر زان طرف |
كاخ صفا بنگر و كان شرف |
| نيست مجال
قدم اجنبي |
خفته در آن گوهر صلب نبي |
| كرده در آن
مخزن عنبر سرشت |
جاي بهر گوشه طيور بهشت |
| خيل صحابه
چه بزرگ و چه خُرد |
بيش از آن است كه بتوان شمرد |
| در ته آن
خاك كه كان ها دروست |
آن نه بدن هاست كه كان ها دروست |
| مقبره اي
كز همه اينها جداست |
مقبره مادر شير خداست |
| پاي خسارت
منه آنجا دلير |
خفته در آن بيشه يكي شير شير |
| يك طرفش ظل
ظليل عقيل |
وز طرفي مالك امام خليل |
| كان گهر
معدن زر هر يكي |
زينت مه زيور خور هر يكي |
| اين همه در
سايه آن آفتاب |
رفته به خلوتگه عزت به خواب |
| روز قيامت
كه بود نفخ صور |
اين همه خيزند در استار نور |
| خلق جهان
مانده همه در مغاك |
از شرف اينها زد و سر بر سماك |
| سر چو
برآرند ز جيب غبار |
چشم گشايند به ديدار يار |
| بخت اگر
يار شود عن قريب |
خاك شوم بر
سر كوي حبيب |
